Hrd. 120/2006.
Meginreglan um skaðabótaábyrgð ríkja.
Karl var með umboð fyrir fjölda áfengistegunda og ætlaði hann að hefja innflutning og heildsöludreifingu áfengis en fékk það svo ekki vegna einkaréttar ríkisins á innflutningi og heildsölu áfengis. Einkaréttur ríkisins var við lýði til 1. desember 1995 en EES-samningurinn kom til framkvæmda þann 1. janúar 1994.
Karl krafðist skaðabóta úr hendi ríkisins vegna fjártjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna einkaréttarins.
Álit EFTA-dómstólsins var að einkaréttur ríkisins á innflutningi áfengis væri andstæður 16. gr. EES. Einkarétturinn á heildsöludreifingunni væri ekki í eðli sínu ósamrýmanlegur 16. gr. EES og taldi það hlutverk dómstóla aðildarríkisins að meta skipulag og framkvæmd þess einkaréttar.
EFTA-dómstóllinn taldi að EES-ríki gæti orðið skaðabótaskylt gagnvart mögulegum innflytjanda áfengis vegna tjóns sem hann hefur orðið fyrir vegna einkaréttar ríkisins, að því gefnu að skilyrðin fyrir skaðabóta séu uppfyllt. Talið var að fyrstu tvö skilyrðin voru uppfyllt en það væri hlutverk dómstóls aðildarríkisins að meta hvort um væri að ræða beint orsakasamband eða ekki.